M. MAHENDRAN@ எம். பிரபு, பெந்தோங்

  சிறுகதை     எம். பிரபு     “மனோ , உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்லிட்டேன் இ ந் த மாதிரி முட்டாள்த்தனமான காரியம்ல்லாம் செய்யாதேன்னு! உன் அண்ணன ப் பாரு , அவன் எங்கேயாச்சும் உம்மாதிரி நடந்துக்கறானா ?” என்னை ஏசி முடித்து ஒரு நொடியிலேயே என் இடது கண்ணத்தில் பலாரென்று இரண்டு அ றைகள்    விழுந்த ன . என் கண்ணம் வலித்தது , என் மனதும் அதைவிட வலித்தது. என்னைக் கேட்காமலேயே கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்த ன . எவ்வளவு முயன்றும் என்னால் அழுகையை நிறுத்த முடியவில்லை. வீட்டை விட்டு பின் வாசல் வழி கொ ல்லை ப் புறத்துக்குச் சென்றேன். சத்தம் போட்டு அழவேண்டும் போல் தோன்றியது . ஆனால் அப்படிச் செய்தால் , அம்மா இன்னும் தீவிரமாகி , ரோத்தானால் என்னை அடித்துத் தீர்த்துவிடுவார். அதற்கு அ றை வாங்கியதே தேவலம். அம்மா சொன்னதற்கு நான் பதில் ஏதும் கூறவில்லை. அம்மா எப்போதும் அப்படித்தான். நான் எது செய்தாலும் குற்றம்தான். ஆனால் , அண்ணன் என்ன செய்தாலும் சரி. அது ஏன் என்று எனக்குப் புரிந்தும் புரியாத மாதிரி அழுதுக் கொண்டிருந்தேன். என்னைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும் அதற்கு மேல் அம்மாவுக்கும...

  Pengalaman     M. Mahendran   “Dulu masa kami lain, tak macam kamu semua sekarang.” Sudah tentu ramai pernah mengucap kan kata-kata seperti ini kepad a generasi muda kita. Ini adalah benar kerana setiap era berlaku perubahan demi perubahan. Apa yang kita pernah meng alami pada waktu kecil sudah tentu tidak dialami oleh anak-anak kita ataupun cucu-cucu kita sekarang . Sebagai anak yang dilahirkan pada penghujung tahun 1960 - an dan sedang menghampiri 6 dekad hidup di muka bumi ini, saya telah mengalami pelbagai jenis pengalaman ; baik dengan ibu bapa, adik-beradik, saudara-mara mahupun rakan-rakan. Sudah tentu membesar bersama mereka telah membentuk pemikiran dan gaya hidup saya sekarang. Apa yang saya ingin perkatakan di sini adalah, semua anak yang dilahirkan sudah pasti diberi kasih sayang yang secukupnya dan juga dimanjakan. Cara memanjakan seseorang anak adalah berbeza-beza. Ada ibu bapa bermanja dengan anak-anak ketika perlu sahaja manakala ada ibu bapa ...