அன்பு வாங் வாங் மாலினி லஷ்மி பாய் ஜியாங் நகரத்து தெரு ஓரத்தில் , ஒரு தாய் வாழ இடம் தேடியது , ஆடம்பரத்தை கேட்கவில்லை , கொஞ்சம் இடம் போதும் தொடர்ந்து வாழ. இருட்டான , அமைதியான சந்தில் , நம்பிக்கையில் வீடு கட்டியது , மெல்லிய உடலையே கோட்டையாக்கி , பிறந்த குட்டிகளை காத்து வந்தது. மனிதர்கள் இரக்கம் காட்டுவார்கள் என நம்பியது , சோறு போட்ட கைகளை நம்பியது , உலகின் கொடுமை புரியவில்லை அதுக்கு முள்ளை விட கொடுமையான கைகளும் இருக்கும் என்று தெரியவில்லை. அப்போது மனிதநேயம் இல்லாத உருவம் வந்தது , வயதில் சிறியவன் , ஆனால் வெறுப்பில் பெரியவன் , சாத்தானே அழுத அளவுக்கு கொடுமை , அந்த நாள் சாத்தான் கூட தலை குனிந்தது. பலவீனமான உடலை அடித்தான் இரக்கமில்லாமல் , தெளிவான கண்களில் வெளிச்சத்தை அணைத்தான் , என்ன பாவம் செய்தது அந்த தாய் நாய் , அன்பு , விசுவாசம் தவிர வேறு என்ன தெரியும் அதுக்கு ? உயிரோடு இருக்கும் உடலில் தீ வைத்தான் , மெல்லிய ரோமத்தையும் தோலையும் தீ எரித்தது , வானம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது அந்த கொடுமையை , பூமி அதன் சாம்பலை அழுதுகொண்டே வாங்கிக் கொண்டது. ...
சிறுகதை எம். பிரபு இது மாதிரியான சூழ்நிலையில் ஹமீட் மிகவும் கடுப்பாகி விடுவான். அவன் நிலைமையை நிலைகுலையச் செய்துவிடும். அவனுக்கு பதற்றமான ஒரு மனநிலையில் வேலை செய்வதே பிடிக்காத ஒன்று. அது அவன் மனதையும் உடலையும் வெகுவாகவே சோர்வடையச் செய்துவிடும். என்ன செய்வது , பிடிக்கிறதோ இல்லையோ ஒரு வாய்ச் சோற்றுக்கு பொறுத்துத்தானே போக வேண்டும். இது அவனுக்கு இரண்டாவது முறை. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் அவன் மெந்தகாப் ரயில் நிலையத்திற்கு சென்றாக வேண்டும். அங்கிருந்து அந்தப் பெட்டியை வாடகை வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு மீண்டும் பெந்தோங்கிற்கே வர வேண்டும். மிஸ்டர் ங் அவனை மிகவும் சிரம ப் படுத்துவதாக அவனுக்கு தோன்றிற்று. சென்ற தடவை பரவாயில்லை; இன்று போல அவசர தேவை அல்ல. அவருக்குத் தெரியும்தானே இன்று மதியம் இந்தப் படம்தான் போடப் போகின்றோம் என்று , ஏன் அதை முன்கூட்டியே வாங்கி வைக்க வேண்டியதுதானே அல்லது போன தடவை போல மறு வாரம் போட்டுத் தொலைக்க வேண்டியதுதானே. இதில் என்ன அவசரம் ? படம் பார்க்க வருபவர்கள் என்ன ஓடியா போய்விடுவார்கள் ? இத்தனைக்கும் அது புதுப்படம் கூட அல்ல. இப்போதுதான் ஹமீடுக்கு ப...