M. MAHENDRAN@ எம். பிரபு, பெந்தோங்

  கட்டுரை எம். பிரபு அண்மைய காலங்களில் நம் எழுத்தாளர்களும் சலைத்தவர்கள் அல்ல என்பதற்கு அடையாளமாக பல புத்தக வெளியீடுகள் மாதந்தோறும் ஆங்காங்கு நடைபெறுவதைக் காண்கின்றோம். சிறுகதைகள் , கவிதைகள் மற்றும் கட்டுரைத் தொகுப்புகள் சுயமாக பதிப்பித்து வெளியீடு செய்கின்றனர். நாவல்கள் மிகவும் குறைவான எண்ணிக்கையில் மட்டுமே வெளிவருகின்றன. சிறுவர்களுக்கான புத்தகங்களும் அவ்வப்போது படைக்கப்படுகின்றன. சிறப்பு ; மகிழ்ச்சி. ஒரு புத்தகத்தை எழுதி , புத்தக வடிவில் பதிப்பித்து வெளியீடு காணும் தருணம் சந்தோசமாக இருந்தாலும் ; அதன் செயல்முறையைப் பார்த்தால் போதும் போதும் என்றாகி விடும். பண பலம் மற்றும் ஆள் பலம் பக்கபலமாக இருந்தால் மட்டுமே ஒரு புத்தகத்தை சிறப்பாக வெளியீடு செய்ய இயலும் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. புத்தக வெளியீட்டின் போது அரசியல் பிரமுகரை தலைமைதாங்க ஏற்பாடு செய்தால்தான் மக்கள் கூட்டத்தை காணலாம் என்பது இன்னொரு வருந்தத்தக்க நிலைமையாகும். வாசகர்களை நம்பி புத்தகம் போடுகின்றோமா அல்லது தலைவர்களை நம்பி புத்தகம் போடுகின்றோமா ? கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது. புத்தகம் வெளியிடுவதற்கு முன்பு , தா ன் மக்கள் ஏற்றுக் ...

  Cerpen                                         M. Mahendran     “Chandra, nanti jangan lupa. Ada satu lagi, kan?” “Itu saya punya, thaata .” “Mana boleh. Bukankah emak kamu sudah cakap, semua untuk thaata . Kamu masih mahu berdegil?” “Nanti saya mahu guna yang mana?” “Tak perlu. Kamu tumpu pada pelajaran. Dahlah tahun depan nak duduk peperiksaan S.R.P.” “Takkan saya mahu belajar sahaja? Dahlah saya tak diberi kebenaran keluar bersama kawan bermain di padang. Ini pun tak boleh?” “Bukankah tahun lepas kamu sudah guna dua? Cukuplah yang itu.” “Tak boleh. Yang ini saya punya!” Kali ini ada satu sahaja yang tinggal untukku. Empat lagi sudah digunakan oleh orang tua ini. Orang tua degil. Aku tidak menyukainya. Suka atau tidak, aku terpaksa mendengar segala kata-kata dan arahannya. Orang tua ini sepatutnya menyayangi dan memanjai aku, sebab aku ialah cucunya . Thaata hanya suka ...

    கட்டுரை எம். பிரபு ஒரு வருடமல்ல , இரண்டு வருடமல்ல ; பல நூறு ஆண்டுகளாக நாம் இந்த மலேசியத் திருநாட்டில் பலவித இனங்களாக வாழ்ந்து வருகின்றோம். ஆனால் , நாட்டு மக்களின் ஒற்றுமை அல்லது இனங்களுக்கு இடையிலான நல்லிணக்கம் இன்னமும் பின்தங்கியே உள்ளது. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் ஒற்றுமையாக வாழ்வது போன்று காட்சியளித்தாலும் , உண்மையில் நாம் அப்படி வாழ்வதாக தெரியவில்லை. அதுவும் முந்தைய காலங்களைக் காட்டிலும் தற்போது நமது ஒற்றுமை மிகவும் வலுவிழந்துள்ளது. நாமும் மற்றவர்களும் ஓர் இனத்தைப் பற்றி குறை சொல்லாத நாட்கள் இருக்கின்றனவா ? கோப்பிக் கடைக்குச் சென்றால் பெரும்பாலானவர்கள் பிற இனத்தைப் பற்றி எதையாவது குற்றம் குறை கூறிக்கொண்டே இருப்பது கண்கூடு. சமூக ஊடகங்களைப் பற்றி சொல்லத் தேவையே இல்லை. நேரில் மோதிக் கொள்ள வலுவும் தைரியமும் இல்லாததால் , எல்லோரும் அங்கு களம் இறங்கி கூச்சமில்லாமல் கண்டதையும் எழுதி , இனங்களுக்கிடையிலான பகைமையை வளர்த்து விடுகின்றனர். இதை எல்லாம் அரசாங்கம் பார்த்துக் கொண்டு எந்த ஒரு நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் , கூத்தாடி சந்தோஷப்படுவது போன்று வெறுமனே இருக்கிறது. இதனால் ஏற்படப் போகு...